อารมณ์สีฟ้า~~

  อ่านชื่อไตเติ้ลแล้วเหนื่อย นะ - - แค่อ่านก้อเหนื่อยแล้ว ใกล้สอบ มิทเทอมเข้าไปทุกที อ่านไม่ทันด้วย

ไฟลนก้นกันเลยทีเดียว  งานโปรเจ็ค ก้อไม่ได้ทำ เพราะเอาเวลาไปอ่านหนังสือสอบ  เฮ้อ ทำได้ตอนนี้

แค่ถอนหายใจ แต่ยังเอาเวลาที่เหลืออันน้อยมา อัพบล็อคที่ ดองเค็ม    โอ้ยยยยยย มันเครียดนี่นา

ไม่รู้จะอัพไรดี    เมื่อต้นเดือน ไปซื้อ วาคอมมา  งั้นอัพรูปที่ ลองวาดแล้วกัน   .......... เฮ้อ~~ 

วันหยุดจ๋าาา เจ้าอยู่ไหน~~

กลับถึงบ้านแล้ววววววววววววว.......... จากเชียงใหม่สู่บ้านเิกิด  คิดถึังบ้านจัง ในใจก้อคิดไว้ว่า จะอยู่ให้หาย

คิดถึงเลยเซ่~~  แต่เปิดเทอม 19 เร็วไปมั้ย = ="  พอถึงบ้าน ก็เห็นสิ่งรอบตัวเรา เปลี่ยนไปเยอะ

คนข้างบ้านหน้าตาเปลี่่ยนไป ร้านขายของก้อเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น พ่อ กับแม่ ก็ดู แก่ ขึ้นตามกาลเวลา

หมาที่เลี้ยงไว้ ก้อจากไป บางทีมานั่งดูรอบบ้านตัวเอง นี่บ้านชั้นหรอ ทำไม ความรู้สึกแปลกๆหล่ะหรือว่า เราไปอยู่ที่อื่นนานจนเกินไป บรรยากาศมันเปลี่ยนไป จากบ้านที่ครึกครื้น เริ่ม เงียบ  เวลามันเดิน เร็ว หรือว่า เรา ใช้ชีวิตเร็วเิกินไปน่ะ.......ยังจำได้เลยตอนนั้น ยังแค่

เด็ก มอปลายธรรมดา แต่มาตอนนี้ อยู่ปีสองแล้ว  เดี๋ยวพอแป๊ปๆ ก้อ เรียนจบ หางานทำ เพื่อนรอบกายก้อ

เปลี่ยนไปด้วย บางทีก้ออยากให้มี ทามแมชชีน ย้อนไปตอนมอปลายจัง มันเป็นเวลาที่สุขจิงๆ  ยิ่งผ่านไป

สิ่งรอบตัวก้อเปลี่ยนกันไปตามกาลเวลา ร้านอาหารเก่าๆที่เคยกินประจำ  ก็มีเซเว่นมาแทน  

   แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจาก จำมันไว้ แล้วได้แต่ดูโลกเปลี่ยนแปลง  ชั้นคิดถึง เด็กหญิงที่ถักเปีย

ใส่ชุดมัธยม มอหก จัง และยังคิดถึงอยู่เสมอ.......

ท้องฟ้า มันกว้างใหญ่จิงๆ.......

ไม่มีไรให้ทำ แต่ที่จริงมีให้ทำเยอะ แต่ไม่อยากทำ เลยนั่งมองท้องฟ้าไปเรื่อย ๆ มองมันทุกวัน จนรู้สึกว่า ท้องฟ้า

มีอารมณ์ ในตัวมันทุกๆวัน วันนี้มันคงเหงา วันนี้มันคงสุข อะวันนี้หลงรักใครแน่เลย เป็นสีชมพูเชียว นั่งมองแล้วสบายใจดีจัง~~

 แอบเห็นราวตากผ้า ....และเกงยีนที่ไม่ได้ซัก= ="